پر پرواز |

خوراک RSS

بیست و دوم بهمن: فرصتی برای تحریم یا تکریم؟

شنبه ۲۶ بهمن ۱۳۹۲

بیست و دوم بهمن ماه امسال اگر نه از چند جهت حداقل از یک نظر تفاوت عمده ای با سالهای گذشته داشت. دعوت رئیس جمهوری از همه سلایق برای شرکت در راهپیمایی بود. حسن روحانی در این دعوت گفته بود: “من از ملت ایران، از همه گروه ها، تشکل ها و سلیقه ها دعوت می کنم که روز ۲۲ بهمن کنار هم باشیم و از ملت درخواست می کنم ۲۲ بهمن امسال با سالهای پیشین متفاوت باشد”. این دعوت اما واکنش های متفاوتی را در میان گروههای سیاسی بر انگیخت. برخی آنرا تحریم کردند و معتقد بودند هدف ازین دعوت صرفاً سو استفاده از حضور نیرهای مردمی و بزرگنمایی تعداد افراد شرکت کننده به نفع اصولگرایان است. حال آنکه واکنش های اصولگرایان طی راهپیمایی و بعد از آن به خوبی نشان داد پاسخ مثبت به دعوت روحانی در واقع بخشی از همگامی  اصلاح طلبان با یکدیگر و پیگیری مطالبات از رییس جمهوری است. علیرضا کفشکن با اشتراک عکس زیر از خبرگزاری تسنیم مینویسد: “جمعیت میدان آزادی در روز ۲۲ بهمن از نگاه دوربین برخی سایت های افراطی اصولگرا که میخواهند القا کنند مردم استقبالی از سخنرانی رئیس جمهور نکرده اند. انتشار این عکس بیانگر این واقعیت است که: برای برخی از اصولگرایان مصالح انقلاب ادعایی بیش نبوده و ارزشی در برابر منافع باندی و جناحی ندارد و دعوت اصلاح طلبان از مردم برای مراسم ۲۲ بهمن دقیقاً بر خلاف خواست افراطیون بوده است. ضمن اینکه عصبانیت ایشان از خردورزی دولت در زمینه سیاست خارجی و هسته ای به خوبی در پلاکاردها نمایان بود.”

حسن روحانی: مردم در این انقلاب می خواستند اداره کشور با نظر و رای آنها اداره شود یعنی استقرار حاکمیت ملی در برابر رژیم استبداد.

متاسفانه من امکان حضور در این راهپیمایی را نداشتم، که اگر داشتم این فرصت را برای برگرداندن روحیه همکاری و پیگیری مطالبات مان که طی چهار سال اخیر به شدت فروخورده و واپس زده شده بود مغتنم میشردم. از میان یادداشت های دوستانی که در این مراسم شرکت کرده اند، ابوالفضل حاجیزادگان با اشتراک متن سخنرانی حسن روحانی (متن سخنرانی روحانی را اینجا بخوانید) در صفحه فیس بوکش مینویسد: “اگه اصلاح‌طلبها و سبزها با ۹۰ درصد این حرف‌ها موافق باشند، قطعن جریان‌های سیاسی تمامیت‌خواه، با ۵۰ درصدش هم موافق نیستند. امروز بیشتر از همیشه به این نتیجه رسیدم که ما باید ضمن پافشاری بر تحقق مطالباتمون، از روحانی حمایت کنیم”. روزبه کریمی، سردبیر هفته نامه حاشیه نیز از گزارش میدانی خود از راهپیمایی ۲۲ بهمن مینویسد: ” از قضا روحانی، راه خوبی برای ۲۲بهمن گشود، با دعوت‌اش. دمِ همه آن سازمان‌های اصلاح‌طلب وفادار به مردم هم گرم که بر این دعوت پای فشردند. حتی رفتن ما به راهپیمایی امروز، دید و بازدیدی هم اگر بود (در کنار تماشای آن چندصدر هزار نفر آدمی که در خیابان بودند)، جرقه‌های اعتماد به نفس را روشن کرد؛ در ضمن، هم از قضا به ما راه‌های سازماندهی متناسب زمانه را نشان می‌دهد و هم اینکه اگر نرفته بودیم، عمق مشکل سازمانی را به‌عینه نمی‌دیدیم.”

معتقدم باید هر فرصتی را برای حضور و پیگری مطالبات مغتنم شمرد. و این حضور در داخل کشور و در مناسبت های ملی راه را بر تصمیم گیری های اپوزیسیونی و نسخه پیچی های از راه دور میبندد و همانطور که روحانی در بخش هایی از سخنرانی اش گفت: انقلاب ما متکی به هیچ قدرت خارجی نبود. انقلاب ۵۹ برای این بود که دست رد بر سینه مداخله جویان بزند، اساس انقلاب بر این بود که مردم تحقیر را نپذیرفتند و در تلاش برای سرنگونی “رژیم کودتایی” و همچنین پایان بخشیدن به مداخلات ناروا و غلظ آمریکا در ایران را پایان بخشند.

امیدوارم این بیست و دوم بهمن تلنگری باشد برای همه ی ما، و مقدمه ای باشد برای همدلی، همراهی، اتحادبرای پیگیری مطالبات و امید به آینده.


به شکرانه ی روز تو

یکشنبه ۱۶ بهمن ۱۳۹۰

به شکرانه ی روز تو … این قشنگترین جمله ایِ که که تا به حال برای تبریک تولد دیدم. در یکی از عکس های خانوادگی روی کیکی که مامان برای تولد بابا تهیه کرده بوده، و امیر که دو سه سالی بیشتر نداشته با خنده ای  رو به دوربین نگاه میکنه و لحظه ثبت میشه، تولد پدر.

مریمِ تازه متولد شده در دست های مامانعکس های آلبوم کودکی رو نگاه میکنم و میبینم الان در ۲۶ سالگیِ من چه قدر جای یک عکس از دست های مادرم خالیست. دست های همیشه یار، همیشه مهربان، همیشه همراه. دست هایی که درست مثل همین عکس، من رو بالا برد، همیشه و همه جا. جای دست هات بین عکس ها خالیِ، درست از همون جایی که دیگه دوربین دیجیتال جای اون کَنون آنالوگِ ۳۵ ساله رو گرفت  و دیگه عکس ها رفتن توی کامپیوتر و از آلبوم خبری نبود. همیشه وقتی حرف از عکاسی میشه  بهم گلایه میکنه که چرا عکس ها رو چاپ نمیکنیم و من هم بهش یادآوری میکنم یه آلبوم توی کتابخونه ی من هست . بعد با لحنی دلتنگ میگه : آهان، آره میدونم. انگار که دلش میخواد بگه اون عکس ها کافی نیست برای بیان عمق احساسِ خاطراتی که از اون سال های زندگی در ذهنش مونده .

مادر عزیزم،  دوست دارم تولدت رو به خودم تبریک بگم … که اگر تو نبودی، دنیای من هم نبود. ای کاش بیشتر باهات بودم. که هرچه بزرگتر میشم و به دنیای زنانه نزدیکتر، بهتر میفهمم ات و بیشتر تمنای وجودت در کنارم بیقرارم میکنه، گرچه جاودانه است حضورت اما من همیشه دلتنگ وجودت.


به روح بزرگ عاشق زمین

شنبه ۱ مرداد ۱۳۹۰

خبر دردآور تر از آنی بود که بتوانم برای سبک شدنم آن را با کسی شریک شوم. هنوز هم باور کردنی نیست.
اولین بار یاسر انصاری را در خرداد ۸۷ در همایش تجلیل از خبرنگاران و وبلاگ نویسان حوزه محیط زیست دیدم و چون پیش از آن افتخار آشنایی با او را نداشتم خانم جمشیدی ما را به همدیگر معرفی کرد. برق نگاه مژگان را هنوز یادم هست وقتی از یاسر برایم حرف زد . کمی بعدتر این دو پیوند جاودانه ای بستند و خوب توصیف استاد درویش را یادم هست وقتی نوشت : روی زیبا دو برابر شده است.
زنده یاد یاسر انصاری، امروز در بین ما نیست، گرچه وجود ندارد اما حضور دارد. قطره قطره ی تلاش او برای محیط زیست ایران دریایی است که از او به یادگار مانده.
برای مژگان عزیز … صبر آرزو میکنم . و من امروز نمیدان برای محیط زیست اشک بریزم یا برای یاور همیشه ی یاسر.


چراغ ها خاموش !

چهارشنبه ۳ فروردین ۱۳۹۰

 

 

پروژه ی  جهانی ساعت زمین اولین بار در سال ۲۰۰۷ میلادی در سیدنی، استرالیا آغاز شد. دو میلیون و دویست هزار نفر از مردم و بیش از دو هزار شرکت خصوصی با خاموش کردن چراغ ها برای یک ساعت گامی برای مقابله با گرمایش جهانی برداشتند. تنها یک سال بعد ساعت زمین به یک جنبش پایدار جهانی  با همکاری بیش از پنجاه میلوین نفر در سی و پنج کشور جهان مبدل شد. مکان های مشهور و مهمی چون هاربر بریج در سیدنی، گلدن گیت در سان فرانسیسکو، کلوسئوم رم همگی در  یک حرکت نمادین به امید مقابله با گرمایش جهانی در تاریکی فرو رفتند . سال گذشته ی میلادی مردم در ۱۲۸ کشور جهان از آسیا و اروپا تا آفریقا و آمریکا در یک حرکت دسته جمعی چراغ ها را خاموش کردند تا شاهد سرنوشت نگرانی مشترک بشر امروز، زمین، باشند.

امسال نیز این پروژه در ۲۶ مارچ مصادف با ۶ ام فروزدین ماه ۹۰ راس ساعت ۸:۳۰ شب  به وقت محلی کشورها، بار دیگر تکرار خواهد شد.بیایید با خاموش کردن چراغ های اضافی در این جرکت دسته جمعی جهانی برای زمین همراه شویم و تا آن زمان به دنبال راههای دیگری هم برای کمک به مقابله با گرمایش جهانی باشیم.

برای داشتن اطلاعات بیشتر لطفا به این صفحه بروید.


طراحی شده توسط BPL و PRT. آماده شده برای وردپرس فارسی توسط پی‌سی دیزاین.