پر پرواز |

خوراک RSS

داستان بی پناهی پناهندگان

چهارشنبه ۳۰ بهمن ۱۳۹۲

من یک پناهجوی افغان در کمپ پناهندگان داخل استرالیا هستم. همسر بیست و یک ساله و فرزند پنج ماهه ام توسط طالبان کشته شدند. در آن زمان فکر میکردم طالبان بدترین برخوردها را با انسانها میکند. اما الآن میفهمم که کشته شدن توسط طالبان به ضرب یک گلوله آنهم در سر بدون هیچ درد و رنجی بسیار راحت تر از زندگی کردن در اینجاست. که هرروزش و هر لحظه اش میمیریم و میمیریم. زندگی کردن در افغانستان خیلی از استرالیا بهتر است. شما اگر در افغانستان بمیرید حداقل کسی هست برای شما طلب آمرزش کند، شما را خاک کند، اینجا هیچ کس به داد ما نمیرسد. هیچ کس.

داستان از چه قرار است؟

طی دو روز گذشته جزیره مانوس شاهد زد و خورد و ناآرامی بین ماموران پلیس و پناهجویان بازداشتی در بازداشتگاههای اداره مهاجرت و حفاظت از مرزها بوده است. طی این ناآرامی ها یک پناهجوی ۲۴ ساله ی کرد ایرانی در اثر ضربه شدید وارده به مغز کشته و ۷۷ نفر دیگر مجروح شده اند.

طبق گزارش های رسیده از جزیره مانوس نیمه شب دوشنبه مردم محلی این جزیره به همراه نیروهای پلیس با چوب دستی و چاقو به بازداشتگاه پناهجویان حمله میکنند. در این میان حدود ۳۰ نفر از پناهجویان در دفاع از جان خود موفق به فرار از بازداشتگاه میشوند. بقیه پناهجویان با پوشاندن صورت و با استفاده از صندلی به دفاع از خود اقدام میکنند. برخی از آنها با ضربات گلوله و چاقو مجروح میشوند و برخی دیگر با پرتاب سنگ به حمله کنندگان پاسخ میدهند.

اخبار منتشر شده توسط وزارت مهاجرت و محافظت از مرزها، امروز در استرالیا اطلاعات بیشتری در مورد پناهجوی ایرانی کشته شده در شب گذشته در اختیار رسانه ها قرار داد. پناهجوی کشته شده یک شهروند ۲۴ ساله ی ایرانی کرد بوده است.  اگرچه نام این پناهجوی ایرانی  هنوز اعلام نشده است، همین وزارتخانه همزمان  با بالاگرفتن اعتراضات سازمان های حقوق بشری به نقض حقوق پناهندگان توسط دولت استرالیا نام ده هزار نفر از پناهجویان که در حال حاضر در بازداشتگاههای مختف این کشور نگهداری میشوند را در یکی از وب سایت هایش منتشر کرده است. این رقم  که تنها یک سوم از تعداد کل پناهجویان در بازداشتگاه های این کشور را شامل میشود اطلاعاتی شامل نام و ملیت، محل سکونت فعلی، تاریخ ورود و مشخصات قایقی که پناهجویان با آن وارد مرز آبی استرالیا شده ند را در اختیار عموم قرار داده است. این اقدام وزارت مهاجرت استرالیا نگرانی های و اعتراض هایی را مبنی بر عدم رعایت حریم شخصی پناهجویان توسط اداره مهاجرت استرالیا برانگیخته است. این وزارتخانه مدعی شده است که این اطلاعات اشتباها در دسترس عموم قرار گرفته و به زودی علت این اشتباه بررسی و رفع میشود.

 واکنش مقام های دولتی چیست؟

اسکات موریسون وزیر امور مهاجرت استرالیا اگرچه از وقوع این حادثه ابراز تاسف کرده است اما سیاست های فعلی دولت لیبرال در ادامه ی تصمیم دولت کوین راد مبنی بر رسیدگی به وضعیت پرونده های پناهجویانی که از طریق قایق خود را به استرالیا رسانده اند در خارج از مرزهای استرالیا یکی از دلایل اصلی بروز این حوادث است.

به نقل از خبرگزاری ایرنا و در واکنش به آنچه طی دو روز گذشته در جزیره مانوس اتفاق افتاده است، وزرات خارجه ایران با احضار سفیر استرالیا نسبت به «بدرفتاری و اعمال خشونت» علیه پناهجویان اعتراض کرده است. حسین میرفخار٬ مدیرکل کنسولی وزارت امور خارجه روزسه شنبه٬ در دیدار با سفیر استرالیا در تهران٬ ضمن اعتراض به «اعمال خشونت» علیه پناهجویان ایرانی، خواستار رسیدگی فوری باره علل وقوع این حادثه و اعلام نتیجه آن شده است. سخنگوی حزب کارگر استرالیا در واکنش به درخواست حسین میرفخاربرای پاسخگویی نسبت به وضعیت پناهجویان با مورد سوال قراردادن وضعیت حقوق بشر در ایران از پاسخگویی مسئولانه نسبت به وضعیت موجود شانه خالی کرده است. این در حالیست که  طبق کنوانسیون حقوق پناهندگان دولت استرالیا در راستای تعهدات بین المللی اش می بایست پناهجویان را فارغ از نحوه ی وارد شدنشان به مرزهای استرالیا در داخل خاک این کشور مستقر ساخته و با حفظ شان و امنیت شان تا گرفتن تصمیم نهایی در داخل استرالیا اسکان دهد. به این ترتیب انتقاد دولت استرالیا به ایران محلی از اعراب نخواهد داشت چرا که این کشور خود قوانین حقوق بشر مربوط به حقوق پناهندگان را مکرراً طی یک سال اخیر و در سطح بین المللی نقض کرده است.

چه کسی مسئولیت این خشونت ها را بر عهده دارد؟

اگرچه تصاویر رسیده (اینجا) از جزیره مانوس گفته های شاهدان عینی مبنی بر حمله ی  خودسرانه ی مردم محلی و نیروهای پلیس گینه نو را تایید میکند، به نظر نمیرسد مردم محلی کشور گینه نو مقصر اصلی این ماجرا باشند. گینه نو کشوری است کاملا فقیر و روستایی با جمعیتی  حدود شش میلیون نفر که تنها ۱۸ درصد آن ساکنان شهری هستند. نرخ بالای بیکاری و بیسوادی در این کشور و همچنین دارا بودن بالاترین آمار تجاوز در کشورهای منطقه آسیا و اقیانوسیه نگرانی های جدی فعالان حقوق بشر را برای پناهجویان انتقالی به این کشور برانگیخته است.

خبرنگار ارسالی وب سایت خبری نیوماتیلدا به جزیره مانوس در گزارشی به نقل از یکی از پناهجویان ساکن کمپ مینویسد: به وضوح میتوان دید که نیروهای محلی گینه نو که مرتبا از آنها به عنوان حمله کنندگان به بازداشتگاه یاد میشود کسانی جز نیروهای  امنیتی متعلق به شرکتی که به استخدام دولت استرالیا در آمده است و مسئولیت برقراری امنیت کمپ مانوس را داشته اند نیستند. به گفته ی پناهجویان این نیروها قبل از دوشنبه شب مرتبا پناهجویان را تهدید به حمله و برخورد خشونت آمیز میکرده اند.

 چرا دولت استرالیا پناهجو ها را به داخل خاک کشور راه نمیدهد؟

دلیل آنکه استرالیا پناهجویان عازم این کشور را در چنین شرایط دشواری نگهداری میکند کاملاً واضح است. حزب کارگر سال گذشته و در ماههای پایانی اش به نخست وزیری کوین راد تصمیم گرفت تا تصویری خشن و نا مطلوب از کشور استرالیا در مواجهه با پناهندگان از خود نشان دهد تا به این ترتیب افراد کمتری ترغیب به فکر آمدن به استرالیا را داشته باشند.

این وضعیت تا کی ادامه خواهد داشت؟

سوال این است که سیاست فعلی دولت سترالیا در قبال پناهجویان تا چه زمانی ادامه پیدا خواهد کرد؟ سیاست هایی که تا کنون روابط سیاسی استرالیا را با کشور همسایه اش اندونزی دچار تزلزل کرده است. روابط استرالیا با گینه نو نیز با سرنوشتی مشابه دچار شده است.

در حالیکه بسیاری از فعالان حقوق پناهندگان این روزها خواهان ورود پناهجوها به داخل خاک استرالیا و آغاز مجدد بررسی درخواست پناهندگی شان هستند، به نظر نمیرسد مشکلات پناهجویان صرفا با ورود آنها به خاک استرالیا بهبود یابد. مادامی که احزاب عمده استرالیا رویکری سازنده نسبت به نقش نیروی مهاجر در این کشور نداشته باشند سیاست های ضد پناهجویان در جامعه و سیاست استرالیا جاری خواهد ماند.

مطالب مرتبط قبلی

 نائورو؛ جزیره ی سرگردانی

امیدی برای زنده نگهداشتن

نوشتن دیدگاه


9 + = هجده

طراحی شده توسط BPL و PRT. آماده شده برای وردپرس فارسی توسط پی‌سی دیزاین.